Ημερολόγιο του πολέμου των χρυσοθήρων

Πρώτο καρέ

Έχει δέντρα στις Σκουριές που υπάρχουν περισσότερα χρόνια από ότι το ελληνικό κράτος. Και κάτι χελώνες που τους κάνουν παρέα τουλάχιστον εκατό χρόνια τώρα.

Δεύτερο καρέ

Στην βόρεια Χαλκιδική υπάρχουν μεταξύ άλλων 108.900 στρέμματα καλλιεργούμενων εκτάσεων, 276.000 στρέμματα βοσκότοποι, 814 μελισσοκόμοι και  152.385 κυψέλες, βιοκαλλιέργειες, δασικοί καρποί, θηράματα, αρωματικά φυτά και βότανα.

[Snapshot] «Σε ποια άλλη περιοχή της Ελλάδας θα φτιαχτούν 5,000 θέσεις εργασίας μέσα στα επόμενα 5 χρόνια;» Τάδε έφη Χ. Πάχτας, πρώην υφυπουργός Οικονομίας, νυν δήμαρχος Αριστοτέλη.

Τρίτο καρέ

Το 2002 η TVX Gold αναγκάστηκε υπό την πίεση των αγώνων να διακόψει τις εργασίες της. Το κράτος κίνησε γη και ουρανό για να βρει νέους επενδυτές. Τον Δεκέμβριο του 2003 τα κατάφερε. Δύο μέρες πριν είχε φτιαχτεί ο από-μηχανής-επενδυτής Hellas Gold, ιδιοκτησίας Μπόμπολα/Κούτρα. Τα 11 εκατομμύρια ευρώ που είχε δώσει το κράτος στην TVX Gold, τα πήρε πίσω από την Hellas Gold. Λεπτομέρεια: η εκτιμώμενη αξία των μεταλλείων ανέρχεται στα 6 δις δολάρια. 

[Snapshot] «Αν δεν εκμεταλλεύεσαι τον υπαρκτό πλούτο, χάνει την αξία του», τάφε έφη Χ. Πάχτας.

Τέταρτο καρέ

Ακόμα και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κοκκίνισε από ντροπή απέναντι σε αυτή την συμφωνία. Την κατηγόρησε ως ευνοϊκή, και ανάγκασε την Hellas Gold να πληρώσει 15 εκατομμύρια ευρώ (συν τόκους) στο κράτος. Το κράτος προσέβαλλε την απόφαση και κατέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Προφανώς. 

[Snapshot] «Το Ελληνικό κράτος παγίως προσφεύγει κατά των αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που κρίνουν ότι δεν έχει κάνει καλά την δουλειά του. Δεν έχει το αλάθητο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή», τάδε έφη Γ. Παπακωνσταντίνου, πρώην υπουργός Οικονομίας, πρώην Υπουργός Περιβάλλοντος, νυν ανερχόμενο αστέρι της λαμογιάς.

Πέμπτο καρέ

To 2011 η Eldorado Gold αγόρασε την European Goldfield, η οποία είχε αγοράσει το 2007 το 95% της Hellas Gold.

Έκτο καρέ

Τον Αύγουστο του 2010 η Hellas Gold δημοσίευσε την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ). Στην μελέτη αυτή, υποστήριξε πως δεν θα χρησιμοποιήσει κυάνιο για την εξόρυξη του χρυσού. Αντί αυτού, θα παίξει με μια νέα φάση, ονόματι «flash smelting» (ακαριαία τήξη). Η μέθοδος της ακαριαίας τήξης εξαρτάται από την ποσότητα αρσενικού που υπάρχει στα μεταλλεύματα. Υπάρχουν μόνο 6 εργοστάσια στην Ευρώπη τα οποία χρησιμοποιούν αυτή την μέθοδο, και κανένα από αυτά δεν αποδέχεται συμπυκνώματα με περισσότερο από 0.4% αρσενικό. Στις 4,000 σελίδες της ΜΠΕ, η Hellas Gold ξέχασε να γράψει πόσο αρσενικό θα υπάρχει στο συμπύκνωμα. Το είχε καταγράψει όμως η TVX Gold πριν από αυτούς: 11%.

Έβδομο καρέ

Στο παιχνίδι με τις μουσικές καρέκλες της κυβέρνησης του 2011, ο Παπακωνσταντίνου σηκώθηκε από Υπουργός Οικονομικών και έκατσε Υπουργός ΠΕ.ΚΑ. Μέσα σε είκοσι μέρες ενέκρινε την ΜΠΕ της Hellas Gold.

[Snapshot] «Είναι πολύ εύκολο να αντιδράς σε ένα σχέδιο, να λες πως έχει προβλήματα. Αλλά είναι εξαιτίας αυτής της λογικής που χρόνια τώρα η χώρα δεν ελκύει τα ξένα κεφάλαια που χρειάζεται να ελκύσει.» Τάδε έφη Παπακωνσταντίνου.

Όγδοο καρέ

Όταν ρωτήθηκε η Hellas Gold αν υπάρχει άλλο εργοστάσιο που επεξεργάζεται συμπυκνώματα με αρσενικό στην Ευρώπη, η εταιρεία απάντησε πως ναι, υπάρχει! Το όνομα αυτού: Pirdop, και η τοποθεσία αυτού, Βουλγαρία. Το εν λόγω εργοστάσιο παραλαμβάνει συμπυκνώματα με υψηλή περιεκτικότητα αρσενικού από το γειτονικό μεταλλείο Chelopech. Κοινώς, σταματήστε την γκρίνια.

Βέβαια τα τσακάλια της εταιρείας μπερδεύτηκαν λίγο με τις ημερομηνίες, αλλά δεν τρέχει και τίποτα, εδώ εμείς και... Ξέχασαν παραδείγματος χάριν να αναφέρουν πως το Pirdop σταμάτησε να αποδέχεται συμπυκνώματα από το Chelopech ήδη από το 1990, λόγω μιας μικρό-διαρροής 200 τόνων τοξικών και αρσενικού στην γύρω περιοχή. Τα συμπυκνώματα του Chelopech άλλαξαν κατεύθυνση και πήγαν προς την εργοστασιάρα Tsumeb στην Ναμίμπια. Βέβαια και εκεί έπαιξε λίγο θέμα, καθώς μέσα σε λίγους μήνες διάφοροι εργάτες συριζαίοι παραπονέθηκαν ότι έβγαζαν τον καρκίνο με τις μαλακίες που τους έστελναν από την Βουλγαρία. Η εταιρεία αρνήθηκε κάθε σχέση μεταξύ του αρσενικού και της υγείας των εργαζομένων, κατηγόρησε το οικολογικό λόμπι της Ναμίμπια για προπαγάνδα, και απέλυσε τους άρρωστους εργαζόμενους γιατί της χάλαγαν την μόστρα.

Λίγο καιρό μετά, το κράτος πρότεινε (έτσι γενικά) να μην γίνονται καλλιέργειες σε ακτίνα 6 χιλιομέτρων από το Tsumeb, ενώ ο δήμος παρακάλεσε τους δημότες να σταματήσουν να πίνουν το νερό. Μετά, στην ζούλα, απαγόρευσε την εισαγωγή συμπυκνωμάτων από το Chelopech. Χαλαρά πράγματα.

[Snapshot] «Πρέπει να αποφασίσουμε κάποια πράγματα. Θέλουμε ή δεν θέλουμε ανάπτυξη; Θέλουμε ή δεν θέλουμε εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου; Εάν δεν θέλουμε να το πούμε και να το πάρουμε απόφαση. Αλλά θα είμαστε τότε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που δεν εκμεταλλεύεται τον ορυκτό της πλούτο.» Τάδε έφη Παπακωνσταντίνου.

Ένατο καρέ

Στην Ρόσια Μοντάνα της Ρουμανίας, η καναδική Gabriel Resources θέλει να φτιάξει και αυτή ένα μεταλλείο χρυσού. Επειδή οι κάτοικοι της έσπασαν τα νεύρα, τους παραχώρησε κάτι λυόμενα σε μια άλλη πόλη και έδιωξε το 70%. Επίσης, επειδή η εταιρεία είναι πολύ καλή, έδωσε και αποζημίωση και σε όσους ξέθαβαν τους νεκρούς τους και τους έπαιρναν μαζί τους.

[Snapshot] «Είμαστε εδώ για να μείνουμε». Τάδε έφη ο εκπρόσωπος της Gabriel Resources.

Δέκατο καρέ

Με κυάνιο ή με αρσενικό, τα μεταλλεία στις Σκουριές θα προχωρήσουν. Όλη η περιοχή θα χαρακτηριστεί βιομηχανική. Θα αποψιλωθούν 2,500 στρέμματα δάσους. Θα φτιάξουν έναν κρατήρα, 2 φράγματα και δυο λίμνες για τα τοξικά απόβλητα χωρητικότητας 80,000 τόνων. Κάθε μέρα θα χώνουν 6 τόνους δυναμίτη. Οι υδρορροές θα σπρωχτούν πιο βαθιά, στεγνώνοντας τα βουνά. Την ίδια στιγμή τα νερά θα μολυνθούν από τις διηθήσεις ρύπων. Θα παίξει ατμοσφαιρική ρύπανση από την σκόνη του μεταλλεύματος. Το οικοσύστημα της περιοχής θα υποστεί αμετάκλητες ζημιές. Κάτοικοι και εργαζόμενοι θα παίζουν λόττο για να αποφύγουν καρκίνους και πληθώρα βλάβες στην υγεία τους.

[Snapshot 1] «Με το που μπαίνεις στο δάσος, συμβάλλεις στην ανανέωση του. Δεν νομίζω ότι μια καταστροφή της τάξεως του 0.4% είναι σημαντικό θέμα». Τάδε έφη Π. Στρατουδάκης, Γενικός Διευθυντής Hellas Gold.

[Snapshot 2] «Παλιά λέγαμε, «πρώτα η υγεία, μετά η δουλειά». Τώρα λέμε, «πρώτα η δουλειά». Τάδε έφη εργαζόμενος στα μεταλλεία, υπερασπιζόμενος την επένδυση.  

Ενδέκατο καρέ

Κάτοικοι της περιοχής και αλληλέγγυοι γράφουν στο μουνί τους τις παπαριές της Hellas Gold, της Eldorado, του Πάχτα, του κράτους καθώς και τις ανάγκες της οικονομίας.

[Snapshot 1] «Υποχρέωση μας να διαφυλάξουμε τις ξένες επενδύσεις.» Τάδε έφη Ν. Δένδιας, Υπουργός Δημοσίας Τάξης

[Snapshot 2] «Όχι σε τσαμπουκάδες για την ματαίωση μιας επένδυσης.» Τάδε έφη Μ. Βορίδης, Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΝΔ.

 

***

«Αυτό που προβληματίζει όλους αυτούς τους φανατικούς δεν αφορά στην δημιουργία κάποιων φραγμών, όσο μικρών και αν είναι, στην φρικιαστική ύπαρξη των θανατηφόρων μηχανημάτων τους. Όχι. Το μόνο που τους απασχολεί είναι το γεγονός ότι τα θύματα τους έχουν το θράσος να εξεγείρονται ενάντια στην κατάσταση γενικευμένης άγνοιας που επιβάλλουν και να αμφισβητούν τις καθησυχαστικές διαταγές της κυβέρνησης. [...]

Προτάσσουμε την θέληση να αρνηθούμε τον περιορισμό της ιστορίας σε μια απλή αναπαραγωγή του παρελθόντος, και τον περιορισμό του μέλλοντος σε μια απλή διαχείριση των ερείπιων του παρόντος.»

Κέρασε τον κάτι να σταματήσει

"Τα κοινοβούλια δεν είναι παρά μουσεία-θέατρα όπου την μια κοιμούνται και την άλλη προκαλούν τρικυμίες σε μια σταγόνα νερό οι μικρές μαριονέττες της πολιτικής. Ορισμένες μέρες οι νόμοι ψηφίζονται από μερικούς βουλευτές: επαγγελματική ευσυνειδησία... Οι άλλοι παραμένουν απαθείς είτε ασχολούνται με τις εξωκοινοβουλευτικές δουλίτσες τους, που αυτές τουλάχιστον θέλουν λίγη φροντίδα." 

 Πεζοδρόμιο, νο. 2

Αν παλιότερα ακουγόταν κάπως υπερβολικό να υποστηρίζει κανείς πως η εκτελεστική εξουσία του σύγχρονου δημοκρατικού κράτους απλά επικυρώνει αποφάσεις που έχουν ήδη παρθεί στο επίπεδο της παραγωγής, τώρα πια δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσει κανείς για το αυταπόδεικτο αυτής της σχέσης. Και αν υπήρχε κάτι το ενδιαφέρον στους αγώνες ενάντια στα μέτρα της συνολικής υποτίμησης της ζωής μας τα τελευταία δύο χρόνια, αυτό ήταν (μεταξύ άλλων) η βαθύτατη κρίση νομιμοποίησης της πολιτικής. Είτε αυτό ερμηνευθεί μέσω της αυξανόμενης και ρητής πλέον αδυναμίας του πολιτικού καθεστώτος να ικανοποιήσει έστω και στο ελάχιστο τις προσδοκίες και απαιτήσεις των ψηφοφόρων του, είτε μέσω μιας λανθάνουσας και δυνητικά ελπιδοφόρας κριτικής του συνολικού συστήματος αντιπροσώπευσης, δεν έχει καμία σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι πως η εκλογική διαδικασία προσπαθεί να ανακτήσει την απώλεια της νομιμοποίησης της πολιτικής. 

Άντε σύντροφοι/ισσες, ραντεβού στα εκλογικά παραβάν.

έκκληση σε δράση

Μόλις πληροφορηθήκαμε οτι ο εικονιζόμενος Andrew Goodman, ένας από τους 3 νεαρούς που δολοφονήθηκαν το 1964 στο Mississippi από την Ku-Klux-Klan και τους μπάτσους κατά την προσπάθεια τους να κινητοποιήσουν black people να ψηφίσουν, ήταν κολλητός φίλος του Paul Simon, από τους Simon & Garfunkel. 

Μήπως πρέπει να γίνει κάτι για αυτό;

cognord σημαίνει επίθεση

Ανακοίνωση

Απορούμε: πού είναι ο Rosman, o Κουρμπέ, ο Ντελαί, ο Regamey κ.ο.κ. του σήμερα; Γιατί κανείς δεν προσφέρεται να μας ζωγραφίσει;
(άλλη μια απόδειξη του θανάτου της τέχνης)

Γιατί αργήσαμε;

Ι.
Ορισμένοι θα νομίζουν ότι χαθήκαμε μέσα στα πάθη μας. Άλλοι ότι υποκύψαμε στην ζοφερή καθημερινότητα -ότι η περιπέτεια πέθανε. Οι περισσότεροι ότι το cognord ήταν ένα πυροτέχνημα. Η αλήθεια βρίσκεται σε ίση απόσταση από όλες αυτές τις ανοησίες, και δεν θα επικαλεστούμε καν μάρτυρες.
ΙΙ.
Επειδή κάποιοι γράφουν σε μια κόλλα χαρτί με την ίδια ταχύτητα που θα τύλιγαν μέσα της ένα σουβλάκι, θα κρατήσουμε για τον εαυτό μας ασφαλή απόσταση από την δικτατορία της άμεσης ικανοποίησης, την εμμονή του να τοποθετείσαι πάνω στην κάθε μαλακία που συμβαίνει (με αποτέλεσμα να ασχολείσαι μόνο με τις μαλακίες που συμβαίνουν) και την βιασύνη που συνοδεύει την δημοκρατική γραφή η οποία μετατρέπει τους πάντες ομοιόμορφα σε ακροατές.
ΙΙΙ.
Άσε δε που δεν είμαστε σούπερ στάρ για να επανερχόμαστε κυκλικά, σαν άκαμπτη σταθερά.
ΙV.
Οι άδειες μποτίλιες, και οι κενές γνωριμίες που οδηγούν σε συρρίκνωση των αισθητικών υλικών, δεν μας οδήγησαν στο cognord no.2. Και λοιπόν;
V.
Αυτό που θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σου φίλε αναγνώστη είναι η μακάρια αίσθηση της αναμονής που μας συνοδεύει την στιγμή που γράφουμε αυτές τις γραμμές, στο τραπέζι ενός καφενείου, και που καθιστά την αργοπορία υπέρτατη πολυτέλεια.
VΙ.
Αν όμως, φίλτατε, παραμένεις δέσμιος του πολιτισμού που αφαιρεί το νόημα από κάθε λέξη, προς τι οι ενστάσεις μας; Δεν θα γίνουμε πιστευτοί.

Μνημόνιο στην εξουσία της στιγμής

(τελεία).

Σχετικά με κάποια ερμηνευτικά λάθη

Το ότι γεμίζουν σήμερα τα μπαρ και τα γυμναστήρια δεν θα έπρεπε να μας συγκινεί περισσότερο από το γεγονός ότι οι οδύνες μιας περασμένης εποχής ωθούσαν τους σκλαβους τους στις εκκλησίες και τα μπουρδέλα. Έχουμε μπροστά μας την ίδια έλλειψη, έλλειψη αρετής και πάθους. Αν η έλλειψη αυτή εκφράζεται με αξιώσεις ίδρυσης πιο εκλεπτυσμένων μεσολαβήσεων, ή αναμόρφωσης των παλιών, δεν είναι τεκμήριο ούτε προόδου, ούτε Παλινόρθωσης. Δεν είναι αυτός ο τρόπος που βλέπουμε την ιστορία. Προς στιγμήν διαπιστώνουμε απλώς ότι η τάση αποποίησης αυτού που λαθεμένα ονομάζεται ευθύνη δεν είναι κάτι καινούριο. Άρα θα έπρεπε να αντικατασταθεί ό όρος αυτός, και να λέγεται υποκειμενικότητα μέσα στον χρόνο.

Μοιρολατρία και κραιπάλη, αμαρτία και αναμονή, η μεταφυσική πεντακοσίων ετών δεν έχει διαψευσθεί ούτε σε ένα αμφιθέατρο. Ζούμε ακόμα την εποχή της μηχανικής οργάνωσης της υποταγής. Άν κάποτε παρήγε ανδρείκελα, τώρα παράγει αμηχανία. Το να μιλήσει οπότε κανείς για "γενιά" είναι παρωχημένο. Οι σύγχρονοι μας δεν έχουν ηλικία. Όσο παραμένουν εκτός χρόνου, τόσο οι τόποι που αισθάνονται οικεία θα είναι το ίδιο βαρετοί, και για αυτό χυδαίοι, με τους τόπους των προγόνων τους.

Μια μέρα θα τους αρέσει πολύ

Αν μη τι άλλο συναντάμε καθημερινά την έλλειψη και την πλήξη. Οι επιθυμίες δεν εκφράζονται, παρά χοροπηδάνε ανάμεσα στην ανέχεια και τον καταναγκασμό. Οι μόνες επιθυμίες που εκφράζονται μας θυμίζουν την θλίψη των διαφημίσεων. Μέσα σε αυτό το τραγικό πλαίσιο, οι δικές μας θεωρούνται απλά ακατανόητες, μερικές φορές και από εμάς τους ίδιους. 

Θα μπορούσαμε, σε μια έκρηξη καλής διάθεσης, να ορίσουμε αυτήν την κατάσταση χρονικά. Να της δώσουμε δηλαδή χρονικό περιθώριο. 

Ορμόμενοι λοιπόν από αυτήν την καλή διάθεση, που είναι σαφέστατα αποτέλεσμα δικής μας τροποποίησης, δίνουμε μονάχα τρείς μήνες καιρό σε αυτήν την γενικευμένη δυσαρέσκεια. Από εκεί και ύστερα δεν θα υπάρχει καμία δικαιολογία. Θα επιτάξουμε την πλήρη αποκάλυψη των εγκλωβισμένων επιθυμιών μας και μια πρώτη εισαγωγή, τουλάχιστον, στους τρόπους επίτευξης αυτών. Το σχέδιο θα φτιαχτεί επι τόπου. 

Όταν συμβεί αυτό, είμαστε σίγουροι πως το μεταβλητό των επιθυμιών θα κατακτήσει την βάση που του αρμόζει.

Πριν από την αρχή

"Μόνο στον κορεσμό από την ψέυτικη απόλαυση, στην αηδία για τα προσφερόμενα, στην διαίσθηση για την ανεπάρκεια της ευτυχίας, ακόμη και όπου αυτή υπάρχει, πόσο μάλλον όταν την εξαγοράζει κανείς εγκαταλείποντας τις δήθεν νοσηρές αντιστάσεις υπέρ του θετικού της υποκατάστατου, θα ξεφύτρωνε η ιδέα για αυτό που θα μπορούσε κανείς να βιώσει."

Ξεκινάμε από το γεγονός πως ό,τι ταλέντο και εξυπνάδα μπορεί να κατέχουμε, δεν την χρησιμοποιούμε με τρόπους που θα ωφελήσουν την ηθική αυτού του κόσμου και όσους προσπαθούν να μας παρασύρουν σε αυτήν. Ανήκουμε σε αυτούς τους ευτυχείς που κατάλαβαν, με το καλό ή και αλλιώς, πως δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από την εργασία, τις συμβατικές σχέσεις, την Πολιτική και τα μακροχρόνια (λογιστικά) σχέδια.

Αξίζει παρόλα αυτά να θέσουμε τις δυνατότητες μας στην υπηρεσία του εαυτού μας, πέρα από καταστάσεις που έχουμε ζήσει ξανά και ξανά, που θέλουμε να αποφύγουμε, που μας βαλτώνουν, που δεν μας πηγαίνουν μπροστά.

Υπάρχει λόγος να συναντηθούμε; Μπορεί και όχι, αλλά διακρίνουμε πως ήδη συναντιόμαστε, συνηθως τα βράδια, ψάχνοντας τρόπους να επαναπροσδιορίσουμε κάποια αγωνία που μας τρώει.

Δεν υπάρχει άμεσος λόγος να ορίσουμε ένα συγκεκριμένο σχέδιο, μια λογική που θα μας μπλέξει σε ένα στρόβιλο αυτοκαθορισμού και απεύθυνσης. Υπάρχει όμως λόγος να ορίσουμε κάποια άλλα πράγματα: σχέσεις με άλλους, αναζητήσεις, δημιουργία και κραιπάλη, μεθύσι και λήθη, κρίσιμα μεγέθη, κανόνες και ξεπεράσματα, συνδυασμοί και μεταβολές. Το cognord είναι ένα λεξικό για τέτοιους ορισμούς.

Ξέρουμε πως τέτοιου είδους οράματα και βλέψεις συχνά βρίσκουν καταφύγιο σε καφενεία και δρόμους που θεωρούνται περιθωριακά. Μια τέτοια προσέγγιση μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Η έννοια του περιθωρίου ορίζεται από το αντίθετο της (την σύμβαση δηλαδή), και η εξύμνηση των ζοφερών καταστάσεων της μοντέρνας ζωής ισοδυναμεί με την εξύμνηση του υπέροχου συστήματος που τις δημιουργεί. Και τα δύο μας φαίνονται αστεία, ειδικά σε έναν κόσμο που αρέσκεται να σκαρώνει τρόπους να ενσωματώσει τα πάντα στην απλόχερη δημοκρατία του.

Λειτουργούμε με την πεποίθηση ότι οι λέξεις δεν σημαίνουν πια τίποτα, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή οι άνθρωποι που τις χρησιμοποιούν είναι σκάρτοι. Επιλέγουμε λοιπόν να δίνουμε τεράστια προσοχή στην δική μας χρήση.

Εννοείται πως η πόλη παραμένει το "θέατρο της ιστορίας", και συνεπώς περιπλανιόμαστε (από ψηλά) μέσα σε αυτές με τον καλύτερο τρόπο που ξέρουμε: χωρίς δεσμεύσεις, εξερευνητικά, ξένοι προς όλα, αλλά και με την διάθεση και την ικανότητα να τις κάνουμε δικές μας.

Αν δεν μας οδηγεί το πάθος και η επιθυμία, ας τα παρατήσουμε όλα. Στην τελική ξέρουμε πως ό,τι καλύτερο και ό,τι χειρότερο παραχθεί από εμάς θα χρησιμοποιηθεί εναντίον μας.

Δυστυχώς για εμάς, και ευτυχώς για την κοινωνία του εμπορεύματος, οι υπάρχουσες εκφράσεις ανατροπής κραυγάζουν από έλλειψη φαντασίας και ύφους. Είναι πια ένας άχρηστος επίδεσμος πάνω σε μια πληγή που παραμένει ανοιχτή. Αναζητούμε το ξεπέρασμα τους.

Δεν υπάρχει πλέον η δυνατότητα να κατανοηθεί η ιστορική πραγματικότητα χωρίς μια γνώση της καθημερινής εμπειρίας. Η μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ, στην οποία επιδιδόμαστε με μεγάλη επιτυχία, βοηθάει τόσο στην καλύτερη κατανόηση του υπάρχοντος, όσο και στην απόδραση από αυτό.

C.

"στα εξάρχεια έχει πλάκα"